Dl2SUN

1 ปี 2 เดือน (18 ต.ค. 52)

วันนี้รู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมาอีกละ...ในสภาพเดิมๆที่เป็นอยู่

ก็เลยลุกขึ้นมานั่งเขียน...ความโชคดีของฉันเอง...ตั้งแต่ฉันได้เกิดมา

อย่างที่ใจรู้สึกในตอนนี้...สิ่งหนึ่งที่ฉันโชคดียิ่งกว่าใครๆ...คือการได้เจอหนึ่งคนที่รู้ใจ ที่ช่วยเหลือฉันในยามที่เดือดร้อนทุกเมื่อ...แม้กระทั่งปัญหาในครอบครัวของฉัน

ฉันรู้สึกดีที่เห็นคนคนหนึ่งที่เคยเป็นเพียงคนอื่นไกล...ดีใจกับสิ่งเล็กน้อยที่จุดประกายความหวังของครอบครัวฉัน...ทั้งๆที่ปัญหาต่างๆมันไม่น่าจะต้องเกี่ยวข้องกับเค้าเลยซักนิด...แต่ก็ยังยื่นมือเข้ามาช่วยเสมอ

ฉันเองโชคดีจริงๆ...

เค้าช่วยเหลือฉัน...เพียงเพื่อให้ฉันสบายใจ...ไม่ต้องคิดกังวล...และมีแรงใจในการต่อสู้กับการเรียนปีสุดท้ายที่หนักหน่วงต่อไป...ฉันเองไม่ต้องร้องไห้คนเดียวในยามที่มีปัญหาอีกต่อไป...

เหมือนกับอีกหลายความช่วยเหลือ...ที่เกื้อหนุนฉันมาตลอดจนสามารถยืนได้จนถึง ณ จุดนี้

บอกกับตัวเอง...ฉันเองเป็นคนโชคดี...

แม้จะเกิดมาลำบาก...แต่ก็มีคนช่วยพยุงไว้เสมอ

ตั้งแต่เด็กมาแล้วที่ฉันรู้สึกว่าฉันได้รับสิ่งที่พิเศษยิ่งกว่าใคร

พ่อแม่ตามใจฉัน...ส่งเสริมฉันให้ได้เรียนโรงเรียนดีๆที่พิเศษกว่าใคร..ได้พบกับเพื่อนที่ดีที่คบกันมาจนถึงทุกวันนี้...

ตั้งแต่จำความได้บทสวดบูชาพระรัตนตรัย...ท่องจำอยู่ในใจตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้...ใครสอนฉันให้ไหว้พระก่อนนอนทุกวัน...พาฉันไปวัดในวันสำคัญทางศาสนา...ก็คงพ่อแม่ฉันนี่แหละ...ฉันเองคงไม่ถูกบ่มเพาะมาในทางที่ถูกต้อง...หากไม่ได้แม่พิมพ์และพ่อพิมพ์ที่ดี

ฉันโชคดีที่ชอบอ่านหนังสือตั้งแต่เด็ก...ไม่รู้ทำไมฉันไม่ได้รู้สึกว่าถูกบังคับเลยเวลาอ่านหนังสือ...หนังสือธรรมะเล่มแรกของฉัน...มงคลชีวิต 38 ประการ ...หลวงลุงท่านซื้อให้...แม้ท่านจะมรณภาพไปแล้ว...แต่ก็ยังระลึกถึงพระคุณ

ตอนเด็กๆฉันอยากเล่นดนตรี...พ่อแม่ก็พยายามส่งเสริม...แม้จะเป็นเพียงแค่วงดุริยางค์สมัยประถมแต่นั่นก็ทำให้ฉันมีดนตรีในหัวใจ...โดยที่ไม่ต้องเสียเงินเรียนดนตรี...ฉันเล่นดนตรีไทยไม่เป็นหรอก...แต่ชอบไปแอบซ้อมเล่นขิมในห้องดนตรี...ฉันเองโชคดีที่มีเพื่อนช่วยสอนให้....และยังมีคุณครูวิชาดนตรีที่เป็นคนตลกและใจดี...

ฉันชอบวาดรูปมาตั้งแต่เด็ก...สมัยอนุบาลฉันยังจำได้...ฉันวาดรูปคนได้สวยเป็นที่สุด....^__^ ที่บ้านของฉันไม่ได้รวยหรอก...แต่ฉันมีสีหลายกล่องเลยหละ...ทั้งสีไม้สีน้ำ...ฉันไม่ได้เข้าคอร์สเรียนวาดรูปแต่ก็ฝึกเองมาเรื่อยๆ...อยากวาดอะไรก็วาด...จนตอนใกล้จบ ม. หก เลยขอครูศิลปะช่วยสอนวาดสีฝุ่นให้...ผลงานชิ้นแรกของฉัน...ตอนนี้ยังวางบนโต๊ะหนังสือของเพื่อนสนิทฉันอยู่เลย

ฉันโชคดีที่แม้ว่าครอบครัวฉันอาจไม่ได้ร่ำรวยพอที่จะส่งฉันถึงระดับนี้...แต่ก็มีคนสนับสนุนฉันทางด้านการเงินอยู่เสมอ...ไม่ว่าจะเป็นทุนการศึกษาในหลายๆอย่าง...ทีส่งฉันจนถึงจุดนี้...ตั้งแต่เด็กๆแล้วหละ...ถึงแม้ฉันเองจะเป็นแค่เด็กที่มาจากบ้านนอก...ครอบครัวชาวนา...แต่หลายอย่างส่งฉันมาจนถึงจุดนี้...เรียนมหาวิทยาลัย...เรียนวิชาชีพเพื่อที่จะช่วยคน...อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดี...เจอแต่คนดีๆ

ฉันโชคดีที่เกิดมามีความขยัน...และมันสมองที่พอใช้ได้...ฉันมีจินตนาการที่พอจะเขียนนิยายได้เหมือนกัน...สมัยมัธยมต้นเลยสร้างบทละครเรื่องเล็กๆในกิจกรรมของโรงเรียน...จับพลัดจับผลูเลยต้องทำงานเกี่ยวกับการแสดงละครมาตลอดไม่ว่าจะงานไหน...ฉันโชคดีที่ไม่ได้เป็นเด็กเรียนเถรตรงเพียงอย่างเดียว...ศิลปะขัดเกลาให้ใจฉันอ่อนโยน...และยืดหยุ่น...ฉันมีโอกาสได้ฝึกมนุษยสัมพันธ์...แม้อาจจะยากหน่อยสำหรับคนพูดน้อยและมีโลกส่วนตัวสูงอย่างฉัน...แต่การทำงานการแสดงหรือพูดง่ายๆก็เป็นผู้กำกับโรงละครเล็กๆ มันทำให้ฉันกล้ามากขึ้นและเป็นผู้นำมากขึ้น...แม้ว่าช่วงนั้นจะต้องฝืนใจกับการเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง...ต้องติดต่อประสานงาน...ต้องกล้าพูด...กล้านำ...กล้าเสนอความคิด...ซึ่งไม่ใช่ตัวฉันเองที่เคยเป็นเลยซักนิด....แต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา...ฝึกให้ฉันเป็นอย่างในปัจจุบัน.......ไม่ว่าจะงานโรงเรียนสมัยมัธยม...งานของชมรมนักศึกษาจังหวัด...งานของคณะ...ฉันเองโชคดีนะ......บอกกับตัวเองไว้ซะ

แม้ในช่วงมอปลายจะเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงกับครอบครัวฉัน...ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันเสียน้ำตาให้กับมันไปมากเท่าไหร่และฉันก็ต้องร้องไห้กับเรื่องเค้าโครงเดิม...แต่ไม่ใช่เรื่องเดิมนี้มาแปดปี...นับวันฉันเองยิ่งรู้สึกถึงความโชคดีของตัวเองน้อยลงเรื่อยๆ ....ความเบื่อหน่ายเข้ามาแทนที่...ความตั้งใจที่มี...ความขยันที่มีหดหายไป...ตัวฉันเองเปลี่ยนแปลง...

แต่จงรู้ไว้และจงบอกกับตัวเองไว้...ตัวฉันเองช่างโชคดี...

เด็กลูกชาวนาตาดำๆจะมีซักกี่คนที่มายื่นอยู่ ณ จุดนี้...ได้เจอคนสนับสนุนช่วยเหลือมามากมาย...ได้เจอสภาพสังคมที่ดี...เพื่อนที่ดี...และคนรักทีดีคอยเป็นกำลังใจให้ฉัน...

แล้วฉันยังจะมานั่งท้อแท้อยู่อีกเหรอ

แม้ว่าในสองเดือนที่ผ่านมาจะมีความเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง...เป็นสิ่งที่กำหนดอนาคตฉัน

แต่นั่นไม่ใช่ทั้งหมดหรอก...ที่จะกำหนดเส้นทางของฉันได้

ในความโชคร้ายกลับมีความโชคดี...ในความรุ่มร้อนมีความอบอุ่น...ฉันไม่ต้องร้องไห้คนเดียวเหมือนที่ผ่านมาอีกแล้ว...วันนี้รู้สึกโชคดีจัง...อย่างน้อย...ก็หนึ่งคนที่อยู่ในใจฉันนี่แหละ...และหวังว่าจะอยู่แบบนี้ไปจนสุดปลายทางนะ

edit @ 19 Oct 2009 02:02:28 by Dl2SUN