Dl2SUN

19 กันยายน 2552

 

เป็นวันร้ายที่สุดสำหรับผู้หญิงคนหนึ่ง

และเป็นวันที่ดีที่สุดสำหรับเธอด้วย

 

ความจริงที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน

และเป็นความจริงที่ตัวเธอเองยังไม่อาจรู้ว่าจริงหรือไม่

แต่สิ่งที่เธอเองได้รู้ในวันนี้

หนึ่งนั้นคือความเสียใจ

เสียใจแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน...

เสียน้ำตา...กรีดร้องเหมือนคนบ้า

เสียความรู้สึก...จนแทบจะสิ้นสติ

 

ความสับสนบังเกิดขึ้นในห้วงแห่งความคิด

ความสับสนระหว่างอารมณ์โทสะกับสิ่งที่เรียกว่าความกตัญญู

 

แม้กระทั่งตอนนี้เธอก็ยังสับสน

...คนที่สร้างหนี้สินให้เธอรับผิดชอบหลายแสนล้านบาท...

ขณะที่เธอกำลังจะเรียนจบมีอนาคตที่สดใส....ในอีกหกเดือนข้างหน้า

โดยที่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าหนี้สินนั้นมันเพิ่มพูนมาจากไหน

...คือคนเดียวกับคนที่เลี้ยงเธอมายี่สิบกว่าปี...

...คือคนเดียวกับที่โกหกเธอและโกหกคนอื่น...

ในวินาทีนั้นเธอได้แต่คร่ำครวญ...

“เงินเหล่านั้นไม่ได้นำมาใช้กับเรื่องเรียนของฉันอย่างที่เค้าอ้างเลย...เงินเหล่านั้นพอกพูนมาจากไหน...ที่เรียนอยู่ตอนนี้ก็เป็นเงินทุนจากผู้อุปการะทั้งนั้น...แล้วหนี้เหล่านี้มันคืออะไร...สิ่งที่ฉันเองไม่ได้สร้าง...ทำไมฉันเองจะต้องตกเป็นคนรับผิดชอบด้วย...”

 

ใจหนึ่งนั้นคือโทสะและความโกรธ...ไม่อาจให้อภัย

อีกใจหนึ่งนั้นคือสิ่งที่พระพุทธองค์พร่ำสอนที่เรียกว่าความกตัญญู

 

ยิ่งเค้าบอกว่าจำนวนเงินที่ว่านั้นถูกโกง...ทั้งๆที่ไม่ได้ยืมมามากขนาดนั้นแต่กลับต้องจ่ายให้เค้าเป็นกี่สิบเท่า

แต่จะทำยังไงได้ละ...แค่จำนวนเงินเดิมที่ไม่ได้โกง...ก็ไม่มีปัญญาจะจ่ายให้เค้าแล้ว

คิดแล้วเธอเองยิ่งรู้สึกเจ็บแค้น...และโกรธคนที่โกงเงินคนนั้นยิ่งกว่าอะไร...อยากจะสาปแช่ง

...แต่หนึ่งใจกลับบอกว่า

“ให้คิดซะว่ามันเป็นกรรม...ชาติที่แล้วเราคงไปทำกับเค้าไว้เยอะ”

ถือว่าชดใช้กรรมให้ละกัน...ทั้งเจ้าหนี้ของเธอ...และบุพการีของเธอ

ถือว่าทดแทนคุณด้วยละกัน...ที่บุพการีของเธอเลี้ยงมา...อาจใช้เงินมากกว่านี้ก็ได้

 

แต่ในใจยังคิดไม่ตก...เกิดความน้อยใจในชะตาชีวิต...สิ่งที่ได้มา...ไม่เคยอยู่ได้นานจริงๆ

ชีวิตเธอมันก็เป็นแบบนี้แหละ...ได้มาไม่นานก็ต้องเสียไป...ตั้งแต่จำความได้แล้วหละ

 

 

แม้แต่ตอนนี้ก็ยังสับสน...ควรวางความรู้สึกของตัวเองไว้ที่ส่วนไหนดี

ความโกรธยังคงกรุ่นในใจ...แต่ถูกกดไว้ด้วยธรรมะที่ยังพอมีอยู่บ้าง

ใจหนึ่งก็โกรธ...ใจหนึ่งก็เป็นห่วง...

ตอนนี้ที่บ้านจะเป็นอย่างไร...จะอยู่กันอย่างไร

 

 

ในช่วงเวลาแห่งความสับสนนี้...มีหนึ่งคนที่คอยเคียงข้าง

คนที่เธอเองไม่เคยคิดว่าจะต้องมารับรู้เรื่องภายในครอบครัวของเธอมากขนาดนี้

คนที่เธอไม่อยากให้เค้าต้องมาลำบากใจกับปัญหาในครอบครัวเธอแบบนี้เลย

แต่กลับเป็นคนที่ให้เธอซบไหล่ร้องไห้ในเวลาแบบนี้

 

หลังจากที่ได้รู้ความจริง...หนึ่งความคิดในใจบอกเธอว่า

“เลิกกันเถอะ...ไม่อยากให้เค้าต้องมาลำบากกับหนี้สินมากมายขนาดนี้ของเธอ...”

เคยฝันไว้ว่าจะเดินไปด้วยกัน...สร้างครอบครัวด้วยกัน...

แต่ตอนนี้เธอไม่อยากให้เค้าต้องมาแบกรับภาระนี้ร่วมกับเธอเลย

 

แต่หนึ่งประโยคที่ทำให้เธอเปลี่ยนใจ

“เราไม่เลิกรักเธอเพราะเรื่องแค่นี้หรอกนะ...เราไม่ได้รักเธอเพราะเงินนี่นา”

น้ำตาของเธอไหลริน...

ตอนนี้ไม่รู้ว่ามันเพราะความเสียใจหรือความปลาบปลื้มใจ

เป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้เธอคิดได้ว่า...

ไม่ว่าจะเวลาใด...และแม้ว่าเธอจะลำบากแค่ไหน...คนคนนี้จะอยู่เคียงข้างเธอได้เสมอ...

 

วันนี้เป็นวันครบรอบหนึ่งปีหนึ่งเดือนกับอีกหนึ่งวัน

เค้าและเธอเอาของขวัญที่ทำให้มาแลกกัน

Movie Slide ที่รวมรูปและความรู้สึกที่เธอมีให้เค้า...มีเพลงอยู่สามเพลง

...เพลงเธอทำให้ฉันคิดถึงแต่เธอ ...โรส ศิรินทิพย์

...เพลงรัก ... ปุ๊อัญชลี

...เพลงหยุด  Version แต่งงาน...บุรินทร์ Groove Rider

 

แค่เปิดไปถึงเพลงที่สอง...เค้าก็พูดขึ้นมาว่า

“ไม่จริงงงงงง...แค่เพลงที่สองเองนะเนี่ยะ”

เธอหันไปมองหน้าเค้า...

ผู้ชายคนนึง...ร้องไห้ให้กับเธอ...น้ำตาไหลนองหน้า

เธอน้ำตาซึม...ไม่น่าเชื่อว่าจะมีใครซึ้งกับความรู้สึกที่เธอมีให้ได้ขนาดนี้

ยิ่งทำให้เธอมั่นใจในตัวเค้ามากยิ่งขึ้น

 

แต่อย่างไรก็ตาม...

วันเวลาเพียงแค่หนึ่งปีหนึ่งเดือนกับอีกหนึ่งวัน

เธอเอง...คิดว่ามันเป็นเพียงการเริ่มต้น

บางครั้ง...หนึ่งเสียงในห้วงความรู้สึกบอกเธอไม่ให้ไว้ใจในโชคชะตา

จากเรื่องราวต่างๆที่เกิดกับชีวิตของเธอ...บางครั้งมันเป็นความโชคดีที่ปนกับความโชคร้าย

แต่....บางครั้งมันก็เป็นความโชคร้ายที่มากับความโชคดี...

ตอนนี้กลับรู้สึกว่า...ไม่อยากปักใจกับสิ่งใดมากเกินไป

ไม่อยากเชื่อมั่น...ไม่อยากหวังไกล

เพียงแค่ตอนนี้เราอยู่ด้วยกัน...มีความรู้สึกดีๆให้กัน

คอยดูแลความรู้สึกของกันและกันให้ดี...อยู่กันให้ได้นานๆ

จนกว่าจะถึงวันแห่งโชคชะตา...ที่จะตัดสินว่า...เราจะได้อยู่ร่วมกัน...ณ...ปลายทางนั้นหรือไม่

 

และฉันหวังว่า...เราจะได้อยู่ด้วยกันนะ...อาบัง